Het genootschap heeft zijn wortels in de apostolische beweging die rond 1830 ontstond in Engeland, waarbij men geloofde dat door het aanstellen van apostelen de weg werd gebaand voor de terugkeer op aarde van Jezus Christus. Na vertakkingen over de hele wereld kreeg de Apostolische beweging ook een vestiging in Nederland, die formeel viel onder de Duitse stamapostel. Na een conflict tussen Duitsland en Nederland, dat duurde van 1946 tot 1951, ontstond in Nederland een vernieuwde apostolische groepering onder de naam Het Apostolisch Genootschap.

De leden van Het Apostolisch Genootschap vormen een geloofsgemeenschap met een eigentijdse visie op God, de schepping en de plaats van de mens daarin. Het Apostolisch Genootschap kent geen klassieke geloofsbelijdenis en aanwezige denkbeelden zijn van een ondogmatisch karakter.

De schepping wordt gezien als een voortdurend en alles omvattend proces. Langs evoluerende wegen is het leven ontstaan zoals we het vandaag de dag zien en ervaren. God is de drijvende kracht achter de schepping. Zo wordt de schepping een eeuwig doorgaand proces. God wordt niet gezien buiten de schepping, maar als een drijvende kracht die hierin werkzaam is, ook in mensen. God is een aanduiding voor het eeuwige scheppingsmysterie.

God wordt dus niet gezien als een Persoon, die als een almachtige en straffende Vader buiten de mens om ingrijpt, maar als een (scheppende) Kracht die het mooist tot uiting komt door de liefde (nabijheid van God). Zo wordt God eren een zinvolle en dagelijkse werkzaamheid. God is een fundamanteel werkwoord in het leven van apostolischen en richt zich in liefde tot de medemens. Het Genootschap stelt zich dan ook tot doel om God, door mensen, als een macht van liefde te laten zien.

Leden van Het Apostolisch Genootschap willen op een menswaardige manier leven. Daarom streeft men ernaar om in elke situatie op zoek te gaan naar het goede en waardevolle in de mens. Door de concentratie op de waardevolle en unieke betekenis van ieder mens verdween het beeld van zijn zondige aard volkomen. Men wil liever geïnspireerd worden, tot liefdevolle verbondenheid met de schepping, met onze medemens en met onze omgeving. De verantwoordelijkheid ligt echter bij elk individu zelf, vanwege de gave van het bewustzijn en de daaruit voortvloeiende mogelijkheid tot moreel onderscheid.

De Bijbel wordt door Het Apostolisch Genootschap gezien als een belangrijke inspiratiebron, maar wordt niet gezien als Gods enige Woord. Voor Het Apostolisch Genootschap is het belangrijker dat in de evangeliën een navolgenswaardige gezindheid en levenshouding invoelbaar wordt gemaakt. Jezus van Nazareth was mens onder de mensen. Zijn instelling op het menszijn zou daardoor in principe voor ieder mens bereikbaar kunnen zijn.

Een Plaats van Samenkomst is een gebouw waar leden van Het Apostolisch Genootschap samenkomen en een gemeenschap vormen. In de Plaats van Samenkomst worden tijdens de eredienst op zondagmorgen voorwaarden geschapen, in woord, zang en rituelen, voor verdieping van het religieus bewustzijn en gevoel. Zij biedt tevens een plaats waar apostolischen bezield en geïnspireerd worden in hun gemeenschappelijke ideaal en voor een zinvole invullig van het dagelijks leven. Daarvoor komt een groot deel van de apostolische gemeenschap bijeen.

De rituelen binnen Het Apostolisch Genootschap zijn bescheiden van vorm. Het meest kenmerkende is de 'rondgang', een gezamenlijke rituele maaltijd als start van de nieuwe week. Men eet in wijn gedoopte ouwel. Net als communie en heilig avondmaal is dit een verwijzing naar het laatste maal van Jezus met zijn discipelen.
Er zijn ook rituelen die niet wekelijks terugkeren, heilshandelingen genoemd. Men onderscheidt er vier: doop, confirmatie, huwelijks- of partnerschapsbevestiging (zowel hetero - als homo stellen) en sluiten van het levensboek. Ze verbinden de belangrijke overgangen in het persoonlijk leven (geboorte, volwassenwording/lidmaat worden, duurzame partnerkeuze en sterven) symbolisch met het gehele scheppingsproces en met de apostolische cultuur.